GOT2DO Foundation

zondag 20 mei 2012

Home About our Foundation Contact Feedback Projects Foundation Newsletter Sponsors

	Nuashhell
	27 februari 2012 23:07:14

Â íà÷àëå ìàðòà ñòàðòóåò íîâûé ïðîåêò ïî çàðàáîòêó â ñåòè. Êîìó èíòåðåñíî â ñêàéï Scream-52

	domovenokedic.ru
	23 februari 2012 06:39:53

Çäðàâñòâóéòå

	ShementemiaUI
	4 januari 2012 20:30:25

Ïîäêëþ÷åíèå òâ ê êîìïüþòåðó Ïîìîãèòå ïëèèç âîïðîñ ïî ñêîðî÷òè èíòåðíåòà

Stuur een bericht...

Lees alle berichten...

Zoeken in berichten...

Beste Bezoeker,

The Got2Do Foundation heet u van harte welkom op haar internetsite.

Mocht u vragen, opmerkingen of tips hebben, klik dan op 'Feedback' en laat het ons gerust weten. De Got2Do Foundation staat tenslotte voor u klaar.

Vriendelijk groetend,
Got2Do Foundation

28-10-2010

De tijd vliegt. We zijn alweer twee weken terug in Nederland. Maar het lijkt wel gisteren dat we nog bij de kinderen van Bal Anand in India waren. Heidy is inmiddels weer volop aan het werk. Patricia heeft nog steeds flink last van een nare besmetting en slikt medicijnen.
We zijn blij met het beetje geluk dat we hebben kunnen brengen naar Bal Anand. We weten nu zeker dat de donatie zeker gaat meehelpen met de realisatie van het project ‘Umang’, het complex waar de oudere gehandicapte weeskinderen een mooie nieuwe onderkomen krijgen.

Bekijk de foto’s van de tocht naar Bal Anand in het fotoboek. Klik hier!. Uitgebreide beschrijvingen bij de foto's gebeuren zo spoedig mogelijk!

Snel nog even dit berichtje tikken op de PC in de lobby van het hotel. Het is nu 22.00 uur woensdag 13 oktober. We staan klaar voor de start om opgehaald te worden door de taxi. Het is een roerige reis geweest met natuurlijk het hoogtepunt aan het einde van de tocht. Veel beleefd, veel gereisd, veel gezien, veel gelachen en natuurlijk hebben hier en daar ook waterlanders over Hollandse wangen gelopen. Aan de ene kant zijn we blij dat het er op zit maar aan de andere kant willen we nog zo veel meer betekenen voor de hulpbehoevenden van India. De donatie van Le Clou is absoluut een zet in de juiste richting, daar zijn we van overtuigd. We hebben zo dadelijk in het vliegtuig genoeg tijd om na te denken over alles wat alweer achter ons ligt. We vertrekken om 02.20 uur (lokale tijd) van Mumbai naar Brussel met Jetairways 9W0228, om vervolgens van Brussel naar Amsterdam te vliegen met de KL1724 . Als alles volgens planning verloopt, landen we om 12.20uur op Schiphol.

Patricia is nog een paar daagjes vrij. Voor Heidy is het as. vrijdag al weer alle hens aan dek.

Op vrijdag 15 oktober opent kapsalon Le Clou weer haar deuren. Ondanks een volle agenda is iedereen vanzelfsprekend van harte welkom....

Drie dagen geleden nog de trein gehaald... eergisteren hebben we het vliegtuig gemist... Daar sta je dan... tjongejonge zeg! Gek genoeg wel op tijd op het vliegveld aanwezig maar gewoon te laat aangemeld bij Air India... volgens de strenge nors kijkende Indier achter de incheckbalie. Hij wees vrolijk op het onleesbare bord aan de rechterzijde van de balie... en liep in gestrekte pas weg. We keken elkaar aan, vol ongeloof. Dat zal toch niet waar zijn! Het is precies drie kwartier voor vertrek! En op het bord lezen we onderaan een opsomming van allerlei vage spelregeltjes van Air India dat op z'n laatst 40 minuten voor vertrek moet worden ingecheckt! Deze onbehulpzame medewerker van Air India hield er andere ideeen op na. We houden het er maar op dat hij slecht heeft geslapen. Het gevolg was wel dat we daar een beetje met onze ziel onder onze armen stonden. Wat nu? Toen kwam er een ander ventje an en hij bood aan onze rechtstreeekse vlucht naar Mumbai om te boeken naar een vlucht van Varanasi naar Mumbai via Delhi. Pff... Gelukkig maar. En dat zonder extra kosten. Toch wel weer behulpzaam dus. We vertrokken laat in de middag naar Delhi en werden in Delhi in opgewacht door medewerkers van Air India. Zij leidden ons hoogstpersoonlijk naar het vliegtuig met bestemming Mumbai. We landden rond 20.00 uur in Mumbai. Je zou denken dat het met onze rugzakken niet goed zou komen maar groot was onze verbazing toen onze rugzakken als een van de eerste stukken op de lopende band lagen! Leve Air India! Haha. Mumbai is een compleet andere stad dan Delhi. Het lijkt ogenschijnlijk moderner, meer Westers. Met een bloedvaart werden we naar onze eindbestemming gebracht... het kinderhuis Bal Anand! Joehoe! Daar kwamen we voor naar India! Enorm vermoeid kwamen we rond tienen binnen. Alle kinderen lagen al op één oor op de harde marmeren vloer. Maar natuurlijk waren er een paar kleine koters die nog wel wakker waren en direct aan onze handen en benen hingen. Pfff... een moeilijk moment... Heidy zag dat midden in het kleine keukentje op de harde vloer een klein hoopje mens lag... een baby van slechts enkele weken... Even een moment van stilte, drie keer slikken en vervolgens naar boven naar onze kamer. De kamer was een simpele kamer met twee harde bedden zonder beddegoed en natuurlijk boeldheet, de temperatuur zakt 's avonds niet onder de 25 graden. Pas tegen twaalven vielen we in een diepe slaap om vervolgens 's morgens tegen zessen al vrolijk en vooral erg luid gewekt te worden door bijna honderd gillende, krijsende en spelende kinderen. Een ware heksenketel!

Tegen tienen zouden we de directrice van Bal Anand, Ms. Sulu, ontmoeten. Maar India is India en dus werd het twaalf uur dat zij pas arriveerde in het tehuis. Na een korte kennismaking werden we door het huis geleid. Het huis telt vijf etages en op elke etage wonen/leven kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd. Op de tweede etage zijn de zwaar gehandicapte kinderen. Een beetje vreemd om te bedenken dat zij de toekomstige bewoners worden van Umang, het gehandicapte weeshuis gelegen net buiten Mumbai, een soort dependance van Bal Anand. Voor deze kinderen is adoptie zeer onwaarschijnlijk. Op de bovenste verdieping zijn de kleine ukkepukken die je hart stelen. Ze kijken je met grote liefdevolle ogen aan en stelen je hart. Met deze kids komt het wel goed. Ms. Sulu vertelde dat zij gedurende de afgelopen jaren al meer dan twee duizend kinderen heeft mogen opvangen.

Samen met Ms. Sulu zijn we in de middag naar Umang gereden. We waren aangenaam verrast toen we de locatie zagen, een mooi, groen en rustig gelegen stuk land met enkele kleine gebouwen. Vol trots liet ze ons het terrein zien. Ze liet ons ook zien wat nog allemaal gerealiseerd moet worden; er is nog veel werk te verzetten. Zo moeten er nog recreatieruimten, slaapverblijven en een therapieruimte worden gebouwd. We zien nu met eigen ogen dat het geld dat we mogen schenken een mooie bestemming krijgt. Zo zeg, wat hebben deze mensen al veel gerealiseerd maar oho wat ligt er nog veel werk in het verschiet voordat alles klaar is. We geloven er in dat het goed gaat komen. Ze zijn vastbesloten het project te laten slagen en dat wat we gezien hebben, overtuigt ons volledig. Dat komt wel goed hier met Umang! Heidy ziet dat de medewerkers er alles aan doen om het de gehandicapte kinderen zo makkelijk mogelijk te maken. Ze is erg blij te zien dat ze hier een belangrijk steentje aan mag bij dragen. We hebben natuurlijk veel foto's gemaakt. De foto's kunnen we helaas nog niet uploaden, dat doen we zo spoedig mogelijk nadat we weer terug zijn in Nederland.

Op de lange terugweg naar Mumbai kregen we een lokaal gerecht aangeboden door Ms. Sulu. We stopten bij een stoffig vies houten kraampje langs de weg en kregen toen een soort broodje met een gefrituurd balletje 'iets'. We hadden geen idee wat het was. Patricia heeft twee hapjes genomen, heidy at het broodje vol overgave helemaal op. Wat een lef! En wat enorm spicy! Het stoom kwam uit onze oren! Wat eten Indiers toch kruidig.... of wij eten zo zoet, dat kan natuurlijk ook... Haha. We namen de gok om het te proeven en we moeten eerlijk zeggen dat we achteraf geen 'lichamelijk gevolgen' hebben ondervonden. Pfff... Haha.

Vandaag hebben met de kinderen gespeeld. We hebben alle kinderen vermaakt met ballonnen, bellenblaas en spelletjes gespeeld zoals memory. Ze waren compleet door het dolle heen. We denken dat ze over een paar dagen nog steeds hieperdepieper zijn. Haha. Wat een genot om te zien dat deze kinderen nog zo blij kunnen zijn met deze eenvoudige, goedkope speeltjes. Het staat in schril contrast met onze wereld. Farouk, een vrolijke zwaar gehandicapte jongen van rond de vijfentwintig, heeft ons veel verteld. Hij vertelde over zijn handicap, hoe hij de toekomst ziet en over het leven in Bal Anand. We hebben ook de andere kids ontmoet maar vanwege hun handicap konden we helaas niet communiceren. De zorgzame medewerkers maken het deze kinderen zo makkelijk mogelijk. In onze ogen kan de zorg altijd beter maar zij roeien met de riemen die ze hebben. Geen wegwerp luiers maar katoenen luiers. Geen nette gestreken kleertjes maar wel schone kleertjes. Geen zacht bed maar wel een plaats om te slapen op de vloer. Geen gevarieerd eten maar wel een bordje vol met rijst en groenten. Vanzelfsprekend maakt het allemaal veel indruk.

Het is dubbel en dwars een geslaagde missie. Heidy is meer dan tevreden. Het bedrag heeft een goede bestemming gekregen. Deze kinderen verdienen een beetje liefde vanuit Nederland. Ms. Sulu is een mondige pittige tante van ergens in de zeventig maar is stil en ontdaan als ze het bedrag ziet dat Le Clou heeft geschonken aan Bal Anand. Met moeite nemen we afscheid. Ze is dankbaar en geeft ons drie zoenen op de wang, geheel tegen de Indiase gewoonten in.

In de middag rijden we weg van Bal Anand richting het centrum van Mumbai. De taxichauffeur is een Formule 1-coureur. Met zijn busje crosst hij door het idiote verkeer van India. Op een gegeven moment een knal en ja hoor, tegen een andere scheurijzer-taxi! Met ons nog een beetje beduusd op de achterbank, stapt de coureur uit en gaat verhaal halen bij de andere coureur. Het loopt uit op een heuse ruzie midden op straat. Na een heftige woordenwisseling stappen de beide heren weer in en vervolgen hun weg. Als een game op de X-box, worden we rondgeslingerd door de straten van Mumbai. Het is een achtervolging zoals je in films ziet. Elke keer als de heren naast elkaar rijden, geven ze elkaar de vuist en roepen woorden die wij niet verstaan maar wel naar de betekenis kunnen raden. Tjongejonge wat een belevenis. Gelukkig scheidden de wegen op een gegeven moment en wordt er weer 'normaal' gereden. We zijn vol ongeloof en lachen een beetje zenuwachtig. Toen we zagen dat we ongetwijfeld in de buurt van onze overnachting waren, vroegen we de Indiase 'Lewis Hamilton' te stoppen. Verder lopen leek ons wijzer. Haha.

Morgen nog een dagje Mumbai en dan zit het er op. We hopen nog een kort blogje te kunnen plaatsen voordat we in het vliegtuig stappen!

Pffff.... We hebben de trein gehaald en we zijn nu in Varanasi. Het is nu 21.00 uur zaterdagavond 9 oktober. Alles gaat nog steeds volgens planning. Shivpuri ligt alweer geruime tijd achter ons en we hebben ruim 14 uur in de trein gezeten van Gwalior naar Varanasi. Toen we de trein binnen mochten, zagen we dat we in de tweede klas -of althans dat denken wij- terecht waren gekomen. Tweede klas in India is vergelijkbaar met een vrachtwagon van de NS met banken erin. Dat zou een ware uithoudingstocht worden. Patricia ging even op ontdekkingstocht en zag dat er een wagon verderop de eerste klas was. Netjes met de 'price examinator' (een conducteur met een portemonnee) de extra toeslag afgerekend en daarna voor Eur 18,00 extra een eerste klas coupe gekregen. We hebben een aantal uurtjes met een vriendelijke Indier de coupe gedeeld en daarna de hele coupe voor onszelf gehad. Pff. Een opluchting want we denken dat in de gehele trein slechts tien vrouwen aanwezig waren. Haha.

We worden in elke plaats netjes opgewacht door de lokale touroperator. Het hotel is heel netjes. Airco, schone bedden en een schone badkamer. We gaan vanavond het eten proberen. We hebben enorm trek in warm eten; we beginnen al te fantaseren over bloemkool, spinazie, gekookte aardappelen en sushi uit de Steenstraat. Varanasi is een drukke chaotische bende. Je wordt knettergek van het getoeter van het verkeer; van ossenkar tot en met luxe auto's, alles wat beweegt maakt kabaal. We hebben voor de rest van ons leven genoeg fijnstof en smog ingeademd en Heidy heeft een ware beproeving met haar lenzen.

We hebben vanmiddag door Varanasi gelopen en veel aparte dingen gezien. Natuurlijk klapperwater gedronken en wat chips gekocht. We wilden graag de heilige rivier de Ganges bezoeken maar dat bleek nog een hele toer. Uiteindelijk werden we door een ventje meegenomen naar de river om vervolgens (natuurlijk) wel even in zijn winkeletje te komen kijken. Jaja. Zo gaat dat elke keer. Wel grappig hoor. Maar ook erg vermoeiend. Ze bedoelen het goed maar ondertussen worden we aan alle kanten aan onze armen getrokken. Vanavond hebben we een tour gemaakt per boot over de Ganges. Het is erg indrukwekkend. We hebben ook een Hindoe crematie gezien. Op korte afstand werd een dode verbrand. Het is heel mooi maar natuurlijk ook een beetje luguber. We hebben ook het avondgebed van de Hindoe meegemaakt; veel wierook, vuur en gezang. Vanaf het water was het prachtig om te zien.

Al met al begint de hele tocht door India ook een beetje vermoeiend te worden; weinig slaap, niet al te best eten en een droge verzengende hitte is een aanslag op onze energie-level. We denken er over na om in het hotel een Indiaas massage te nemen en dan vroeg schaapjes... nee, koetjes te gaan tellen. haha. Morgenmiddag vertrekken we rond 1300uur met het vliegtuig naar Mumbai, op weg naar Bal Anand. De eindbestemming komt steeds dichterbij!
Tot de volgende keer!

We hebben maar een paar minuten tijd om snel dit blogje te schrijven. We staan kort voor de treinreis naar Varanasi. En ook in India wacht de trein niet op jou. We zijn twee dagen in Shivpuri geweest, naar het Madhav National Park. Verlaten van toeristen en dus ook van internet.... haha... Alles gaat goed. Het hotel in Shivpuri was van een ander ehhh... categorie dan in Delhi. De kakkerlakken springen rond het bed, de mieren lopen langs de muren en de spinnen hebben het plafond als terratorium. De 'roomboy' (we hebben hem gedoopt tot: KlopKlop) stond om het uur op de deur te kloppen. Eerst vonden we het wel grappig, later niet meer zo... De ene keer ging hij de vloer dweilen (met een vieze oorspronkelijk witte boxershort), de andere keer kwam hij de televisie aanzetten (niet dat er naar de televisie werd gekeken maar dat mag de pret niet drukken). Madhav National Park is een mooi natuurpark maar leeggeschoten door de Engelse landlords. Zij schoten wel tien tijgers per dag neer. Vind je het dan gek dat er nu nog maar welgeteld 1 tijgertje te vinden is. Erg jammer. Ze zijn nu bezig om alles weer terug naar oorspronkelijke situatie te brengen, het is nu een nationaal park in het bezit van de overheid. De chauffeur is onze houvast. Een vent met goede bedoelingen.

We moeten nu echt weg naar het station van Gwalior. Jammer maar helaas. We proberen zo snel mogelijk weer een compleet verslagje te doen. We gaan nu met de trein naar Varanasi. Een treinreis van meer dan tien uur! We hebben een slaapcoupe.... maar we denken dat het geen Oriental Express zal zijn.... haha... To be continued!

De achtbaan raast maar door. Naar grote hoogten via scherpe bochten. And guess what? De rugzak werd gisteravond om 24.00u alsnog geleverd! Joehoe! Patricia maakte spontaan een Indiaas vreugdedansje door het hotel! Vanmorgen werden we wel erg vroeg wakker gemaakt; om 04.00 uur hadden we de wake-up call. Dat is eigenlijk geen tijd.... maar het is het allemaal dubbel en dwars waard. Het station van Delhi was werkelijk een gekkenhuis; een wirwar van mensen, goederen en koeien. De lokale tourguide is erg behulpzaam. Tot aan de stoel in de trein werden we begeleid. Nog een beetje suf werden we in de trein verrast door de gastvrijheid van de Indiaase NS. We kregen niet een ontbijtje op bed maar een ontbijtje in de trein. Haha. Direct na het ontbijtje kregen we ook het diner. Het was een soort groenteragout-kroketje... dat wil zeggen een look-a-like... Niet dat we het hebben opgegeten, want ondanks alle vaccinaties stellen we onze darmen voorlopig nog maar niet op de proef. De trein vertrok op tijd en alles werd gratis geserveerd, inclusief het ochtendkrantje (Eat your heart out, NS!)
Heidy zat naast het raam en riep opeens dat er iemand in het veld aan het ehhh... poepen was. Een nadere inspectie liet zien dat het hier niet een, niet twee, niet drie personen betrof, maar het leek wel een nationaal collectief poepuurtje! Werkelijk overal murf voor zich uit kijkende mensen! Echt overal zaten mensen gehurkt in de velden rondom het spoor hun behoefte te doen. We hadden spontaan geen zin meer in ons zelfgesmeerde broodje pindakaas. Haha. Toen we in Agra arriveerde, stond de nieuwe lokale tourguide al direct voor onze neus. Waarschijnlijk heeft gids van Delhi tegen gids van Agra gezegd dat we niet te missen waren; let maar op rood (Heidy) en blauw (Patricia), want daar lopen er niet veel van rond! We werden wel een beetje teleurgesteld door het aanbod van de nieuwe gids. Hij stelde ons voor een dagtour voor 30 dollar per persoon. En dan te bedenken dat we in Delhi een gehele dag een prive-chauffeur voor Eur 18,00 hebben gehad. Hier zijn we natuurlijk niet op in gegaan. Sterker nog, we hebben lekker vandaag de tuk-tuk genomen. Je weet wel, zo'n gele driewielig stinkend kartautootje. Wat een feest! We zijn nu voor Eur 7,00 de hele dag op stap geweest en hebben voor 60 dollar plezier gehad!
De Taj Mahal is erg imponerend. Een prachtig groot statig marmeren mausoleum tegen een blauwe lucht. Dat zijn mooie plaatjes geworden. Voor de grap hebben we vandaag voor het eerst geld gevraagd aan alle mensen die met ons op de foto wilden. De Indiers zijn meer onder de indruk van ons dan van de Taj Mahal. Overal worden we aangestaard en nagekeken. Zitten we in de schaduw een beetje bij te komen van de drukkende warmte, krijgt Patricia ineens een baby in haar armen gedrukt en Heidy een hand op haar schouder. Haha. Rustig genieten van het moois is er niet meer bij. Wij zijn het rondtrekkende circus in India geworden.
Na de Taj Mahal hebben we een stop gemaakt bij diverse kraampjes in de vieze straatjes van Agra. Erg vermakelijk. We hebben ook een stop gemaakt bij een echte coffeeshop; nee, niet zo'n Nederlandse coffeeshop. Haha. We hebben genoten van een dubbele ristretto. Ontzettend heerlijk zo'n caffeine-boost, en dat zonder hoofdpijn te krijgen!
Morgen gaan we naar Madhav National Park. Eerst met de trein naar Gwalior en dan 3,5 uur met een prive-chauffeur naar Shivpuri. We hopen weer snel onze nieuwe avonturen op de website te kunnen plaatsen! To be continued...

Geweldig. Het lijkt tot nu toe een achtbaan in het donker; spannend en geweldig tegelijkertijd. Het begon al op Schiphol. Tijdens het inchecken werd de rugzak van Patricia in eerste instantie niet geaccepteerd en later weer wel. Raar verhaal natuurlijk maar het gevolg is dat Patricia nu in Delhi zonder rugzak is!
Uiteindelijk zaten we in het vliegtuig klaar voor de start, ingesnoerd en wel, kregen we te horen dat de vlucht naar Londen bij voorbaat al een vertraging zou hebben van een half uur. Vervolgens vliegen we naar Londen en krijgen onderweg van de gezagvoerder te horen dat we nog een half uur aan de broek zouden krijgen vanwege drukte op Heathrow. Pff, een goed begin is het halve werk. Gelukkig dat we ruime overstaptijd hadden ingecalculeerd. Op Heatrow een hapje gegeten en ons vergaapt aan al het lekkers en moois op het vliegveld zoals Cadbury chocola en Gucci, Prada en ga zo maar verder. Boarding van de vlucht naar Delhi ging ook stroef; de gate ging een half uur later open en het vliegtuig vertrok met een vertraging van drie kwartier. Haha. Vanaf het begin riep Patricia al dat er iets zou gebeuren met de rugzak. We wisten toen nog niet dat ze gelijk zou krijgen...
Heidy vond het vliegen fantastisch. Ze heeft enorm genoten en gelukkig geen hoofdpijn gehad. We hebben alleen wat turbulentie gehad boven Georgie; that's all. En toen natuurlijk wachten op onze rugzakken. Die van Heidy kwam als eerste naar beneden rollen. Die van Patricia kwam helemaal niet. Nondeknetter zeg, dat zal toch niet waar zijn! Nou, tot op het moment van schrijven (maandag 19.35u) nog steeds geen rugzak. En dat terwijl Jetairways inmiddels heeft gemeld dat de rugzak onderweg is naar ons hotel. Tsja, Delhi is wel erg groot natuurlijk! We hopen dat het goed gaat komen. Fingers crossed! Anders wordt het de kleren die ze nu aan heeft, wassen met een stuk zeep in de Ganges. Haha.
Vandaag hebben we voor 1200 rupies (ongeveer Eur 18,00; ja, echt waar) een private tour (auto met chauffeur) door Delhi gehad. We hebben de highlights van Delhi gezien. Delhi is erg tegenstrijdig. Het is van alles: mooi, vies, stank, groen, groot, druk, lawaai, getoeter, stressy, imposant, leuk en fascinerend. Heidy is gelukkig niet over de 'rooie' (haha) van alle armoede en ellende. Hoewel kleine kids bij haar natuurlijk wel de gevoelige snaar raken. Alleen de grap is nu dat we niet naar de highlights van Delhi gaan maar zelf ook highlights zijn. We trekken enorm veel aandacht; Heidy vanwege haar rode haren en Patricia vanwege de blauwe ogen. Voor de Indiers is de bezienswaardigheid niet de bezienswaardigheid maar zijn wij de hoofdact van de bezienswaardigheid. We hebben bedacht dat we vanaf morgen er geld voor gaan vragen. Haha.
Morgenvroeg om 05.00 uur gaan we met de trein naar Agra, op weg naar de Taj Mahal. We zijn benieuwd. En eh, het is leuk alle berichtjes te lezen op de website! :-) Blijf schrijven, wij proberen dat ook!

01-10-2010
Tien jaar geleden... Al weer tien jaar geleden begon ik voor mijzelf. Het was een grote stap met veel verantwoording, zowel zakelijk als privé. Ik heb tussentijds veel meegemaakt; veel leuke maar natuurlijk ook minder leuke dingen. Maar als ik zo even terugkijk, kijk ik vervolgens met vol vertrouwen naar de toekomst. En eh... een goed begin is het halve werk want de nabije toekomst is al bijzonder genoeg... haha. Morgenmiddag sta ik samen met Patricia op Schiphol, op weg naar de gehandicapte kinderen van Bal Anand in India. Laat het een springplank zijn naar nog meer bijzondere momenten van Le Clou en van mijzelf.

Morgenvroeg nog eerst even werken, vervolgens veel hugs & kisses voor mijn kinderen en dan als de brandweer naar Schiphol. We vertrekken om 17.20u met de KLM naar Londen. En vanaf daar vertrekken we weer om 20.45u met Jet Airways naar Delhi. We landen zondagmorgen om 09.45u. Eerlijk gezegd zie ik best wel tegen de vlucht op... simpelweg omdat ik geen held ben in een vliegtuig. Gelukkig heb ik Patricia naast mij zitten. Waarschijnlijk zal ik haar fijn knijpen... haha.

De foto’s van Le Clou's receptie van vrijdag 24 september jl. staan online! Ze zijn stuk voor stuk erg leuk. Kijk in het digitale fotoboek van G2D; klik HIER!

Mijn dank aan de fotografen; René Sloot, Hetty en Patricia.

30-09-2010
Indy heeft vandaag op school een spreekbeurt gegeven over het project Haar Voor Daar. Omdat ik nog aan het werk ben, heeft Patricia de honneurs waargenomen. De kinderen van de basisschool Het Talent in Lent, waren bijzonder geïnteresseerd in de kinderen van Bal Anand. Vragen als hoe het is om gehandicapt te zijn in een land als India en hoe het is om wees te zijn, zonder een papa en mama om je heen. De kinderen vertelden graag over de mensen met een beperking in hun directe omgeving. Ze hadden een mooie tekening gemaakt die wij mee nemen naar India en een mooi plekje gaan geven in het huis van Bal Anand.

29-09-2010
Vandaag een fijne en rustige dag. Samen met Patricia heb ik in Nijmegen de laatste spulletjes gehaald voor de tocht naar India. We hebben ook wat cadeautjes voor de kinderen van Bal Anand gekocht; kleurpotloden, ballonnen, spelletjes, autootjes, etc. Ik vraag mij werkelijk af of we het allemaal wel mee krijgen in de rugzak... ;-)

Op dit moment is Patricia nog bezig met het sorteren van alle foto’s van de receptie en deze te uploaden naar het digitale fotoboek van Got2Do. Zodra alles er op staat, komt in een volgend blogje de link naar het fotoboek te staan. Ik heb ze al gezien, René Sloot heeft een paar prachtige foto’s gemaakt.

Morgen weer een drukke dag in de kapsalon!

28-09-2010
Vandaag heb ik Karin van Reisbureau Nijenhuis gesproken. Karin had de prettige mededeling dat -op kleine details na- alles is geboekt. We kunnen nu met een gerust hart op weg naar India.

Ik krijg inmiddels toch wel een beetje de kriebels in mijn buik. Zeker zodra mensen vragen of ik er “zin“ in heb. Vanzelfsprekend heb ik er zin in. Sterker nog, ik kan haast niet wachten tot ik in het vliegtuig stap, op weg naar India. Eindelijk zien met eigen ogen waar we het geld aan kunnen besteden en waar we de kinderen daadwerkelijk mee kunnen helpen.

Vandaag ook bericht gehad van Bas van Ham, penningmeester/voorzitter van Stichting Welzijn Kinderen van Bal Anand, over ons verblijf in Bal Anand. Helaas vindt er een kleine renovatie plaats en slapen de kinderen tijdelijk in het gastenverblijf. Patricia en ik kunnen nu niet in het kinderhuis overnachten. We hebben een persoonlijke uitnodiging ontvangen van mevrouw Sulu Kalro (directrice van het zorghuis Umang) om bij haar thuis te overnachten. Erg leuk maar natuurlijk ook erg spannend. Ik neem aan dat we van de week nog het een en ander horen over waar we precies moeten zijn... Haha.

In de kapsalon was het vandaag een drukke hectische dag. Kaarten, bloemen en donaties blijven komen. Mijn hartelijke dank hiervoor. Wat mij bijzonder raakt is dat veel mensen even naar binnen lopen om te zeggen dat ze een fijne avond hebben gehad. Dat geeft mij een prettig gevoel.

Patricia heeft vandaag haar laatste werkdag gehad. Volgens mij heeft ze haar werkspullen heel ver in een hoek weggelegd en kan ze zich nu rustig voorbereiden op de reis. En... los gaan op alle wazige stukjes kopij die ik bij haar aanlever... haha.

Anyway, over precies vier dagen zitten we hoog en droog op weg naar India! :-)

27-09-2010
Weer een dag voorbij en dus weer een dag dichter bij mijn vertrek naar India.

Vandaag eens rustig in kaart gebracht wat ik allemaal nog moet doen deze laatste week om in ieder geval het thuisfront zo goed als mogelijk achter te laten.

Op de zaak moet nog het nodige opruimwerk worden verricht. Pfff... wat een impact heeft zo’n receptie zeg ... hahaha. Ik doel hiermee niet alleen op de mooie kant van het verhaal. Ik doel ook op het feit dat ik nooit eerder heb bedacht dat ik zoveel spullen in huis had! Spulletjes die nu allemaal weer terug op hun oorspronkelijke plek moeten worden gezet.

Een paar weken geleden werd ik gevraagd om op gesprek te komen op de school van mijn dochter om het een en ander te vertellen over het project “Haar voor Daar”. Vandaag was het zover!

De juffen waren meer dan enthousiast en willen nu graag een uur in de les aan spenderen. Helemaal top natuurlijk, maar nu is dat uurtje in de klas gepland op as. donderdag de 30e en zoals jullie weten ben ik dan keurig op de zaak in Arnhem.
De eer is dus aan Patricia. Zij gaat samen met Indy op basisschool een presentatie houden over het project “Haar voor Daar” ten bate van de Stichting Welzijn Kinderen van Bal Anand. Fantastisch dat de school hier aandacht aan wil en kan besteden.

Verder wil ik bij deze alle mensen bedanken die op de een of andere manier hebben meegewerkt aan het project “Haar Voor Daar”.

Johan Bak voor het ontwerpen van de prachtige uitnodigingen.
Daan voor het beschikbaar stellen van het prachtige schilderij voor de veiling!
Karin van Reisbureau Nijenhuis voor het regelen van het verblijf in India.
Joris van Postmasters voor al het drukwerk.
Ronald van Wijnkoperij Yves Boode voor de alcoholische dranken.
Ernst van Jede Gelderland voor de warme dranken en alle inzet tijdens de receptie.
Edwin van Derkzen Groente en Fruit voor de verse jus d'orange.
Rene van Rene Sloot Fotografie voor de foto's.
Yvonne van Cafe Vrijdag voor de lekkere warme hapjes.
Marco Horsten van De Keukenmanager voor alle culinaire hoogstandjes tijdens de receptie.
Johan Kapel van Banketbakkerij Huize Petri voor de warme vega hapjes.
Foto Willemz voor het afdrukken van de mooie foto's.
Desirée van Sfeerhuis 't Steentje voor het beschikbaar stellen van veilingartikelen.
Ronald van Wentink Hobby voor het beschikbaar stellen van veilingartikelen.
Willy Blom van Poeliersbedrijf W. Blom voor alle heerlijke ingrediënten van alle hapjes.
De bloembinderij voor het beschikbaar stellen van veilingartikelen.

Morgen wordt een “gewone” dag werken en dan heb ik alleen nog de woensdag om de laatste dingen te regelen. Het komt nu toch wel echt heel dichtbij.

26-09-2010:
Foei, wat een belevenissen! Het is al weer twee dagen na de receptie. Natuurlijk heb ik vooraf en tijdens enkele stressmomenten gehad maar al met al, is het een zeer geslaagde, feestelijke en gezellige avond geworden. Ik ben inmiddels een klein beetje bijgekomen van alle hartverwarmende mailtjes, kaartjes, cadeautjes en leuke, lieve gesprekjes. En ik wil hierbij jullie allemaal heel erg hartelijk bedanken!

Ik heb gisteren de kubus opengemaakt en ik was erg benieuwd wat ik allemaal zou aantreffen. Alle giften zijn nu bij elkaar opgeteld en het eindresultaat is werkelijk overdonderend...
Het totaalbedrag is EUR 3.274,00! Wat ongelooflijk zeg! Hier kan ik de gehandicapte weeskinderen in India absoluut heel erg blij mee maken!

Ik wil ook graag nog even alle mensen bedanken die mee hebben geholpen voor, tijdens en na de receptie; Marian, Judith, Joany, Lydia, Karin, Ignace, Niels, Kees, Marco, Ernst, Patricia en natuurlijk Giuseppe, mijn ouders en familie.

Ik ga nu beginnen met de laatste voorbereidingen van de reis. Gelukkig zijn inmiddels alle vaccinaties achter de rug (ben helemaal lek gestoken!), de vlucht is geboekt en moet ik nu alleen nog mijn rugzak inpakken. Dat zal ongetwijfeld niet makkelijk worden want ik ben nog nooit eerder met een rugzak op reis gegaan. Ik laat de föhn maar thuis haha! Verder nog een mooie kalender en wat kleinigheidjes voor mijn eigen kinderen kopen zodat ze de dagen van mijn afwezigheid weg kunnen strepen. Ik ga ze zeker enorm missen!

De foto's van de receptie komen zo spoedig mogelijk online!

Nog een hele week flink aan de bak in de kapsalon en dan gaat op zaterdag 2 oktober de reis naar India beginnen! Brrr... Superspannend allemaal!!!

Het is zo ver! Vandaag op vrijdag 24 september start om 16.00 uur de receptie van kapsalon Le Clou. Het wordt een bijzondere dag!

Bij binnenkomst ligt een gastenboek klaar en ontvangen alle gasten een glaasje fruitige prosecco. Tijdens de receptie wordt iedereen verwend met heerlijke hapjes.

Tijdens de receptie vindt een metamorfose, een “knipknaller” en een bijzondere veiling plaats. De metamorfose wordt verzorgd door Niels, een professionele visagist van het make-up merk Movie.

Bij de knipknaller is het mogelijk je haar een lekkere twist te geven, uiteraard tegen een leuke bijdrage!

De catering is in professionele handen van Marco Horsten, de eigenaar van De Keukenmanager.

De warme dranken worden verzorgd door Jede Gelderland.

En tussen 18.00 en 19.00 uur is een kleine veiling van diverse kunstvoorwerpen en artikelen die door collega-ondernemers te beschikking zijn gesteld.

Alles over het project Haar Voor Daar is vanaf vandaag te vinden op deze website; informatie over de voorbereidingen, de gehandicapte weeskinderenzorgboerderij in India, een verslagje van de receptie en nog veel meer.

Vanaf vandaag gaat Heidy hier leuke blogjes schrijven, vanaf de receptie tot en met de eindbestemming in India. Zo kunt u alles bijna live volgen en zien dat uw bijdrage concreet op de eindbestemming arriveert!

Heidy en Patricia vormen het enthousiaste team van het project "Haar Voor Daar". Zij gaan er voor zorgdragen dat de cheque keurig netjes en hoogstpersoonlijk wordt overgedragen aan Stichting Welzijn Kinderen van Bal Anand in India.

Volg uw donatie naar de plaats van bestemming, bij stichting Welzijn Kinderen van Bal Anand te Mumbai, India!

Op de website van de Got2Do Foundation is de complete tocht van Heidy te volgen naar de kinderen van Bal Anand!

Vanaf vrijdag 24 september gaat Heidy -zo vaak als mogelijk is- hier een blogje schrijven zodat iedereen bijna letterlijk met haar mee kan reizen naar de finish in Mumbai.

Al vanaf het prille begin in 1978 is kapsalon Le Clou een begrip in Arnhem. De norm werd gezet middels een professioneel team en het gebruik van kwalitatief hoogwaardige haarproducten. In 2000 nam Heidy Lombordo de kappersschaar over van Cor van Wijk en is kapsalon Le Clou succesvol voortgezet. Onder leiding van Heidy bestaat Le Clou op 1 oktober 2010 precies tien jaar. Het is een speciaal moment om niet zo maar voorbij te laten gaan want in de afgelopen tien jaar zijn vele -en vaak hechte- contacten ontstaan met klanten, leveranciers, buurtondernemers en collega-kappers. Daarom wordt op vrijdag 24 september een feestelijke receptie georganiseerd. Tijdens de receptie worden middels een aantal bijzondere activiteiten, giften verzameld welke ten goede komen van het goede doel.

Donderdag 22 september 2010 heeft Marjan Kruijning in het NCRV radioprogramma Plein 5 aandacht besteed aan de goededoelenactie van kapsalon Le Clou. In het radioprogramma is het goede doel de zorgboerderij Umang (Hoop) van de Stichting Welzijn Kinderen van Bal Anand in Mumbai, India, beproken. Het initiatief van Heidy Lombardo om niet alleen geld in te zamelen maar ook persoonlijk polshoogte te nemen in de zorgboerderij is uiteraard aan bod gekomen. Er is wel duidelijk gesteld dat Heidy zelf de reis betaald en dat de ingezamelde giften 100% bestemd zijn voor het goede doel. Wanneer Heidy weer terug is uit India zal Marjan verslag uitbrengen in het radiopragramma over de belevenissen van Heidy en wat er wordt gedaan voor Umang.

Kapsalon Le Clou wil graag haar maatschappelijke betrokkenheid uitdragen en zocht bij haar tienjarig bestaan een passend goed doel. In samenwerking met de got2Do Foundation heeft Le Clou gekozen voor de stichting “Welzijn Kinderen van Bal Anand”.

Bal Anand is een kinderweeshuis in de buurt van Mumbai, India. Hier worden kinderen opgevangen die zijn afgestaan na hun geboorte of zwervend op straat zijn aangetroffen. Het merendeel van deze weeskinderen is meervoudig gehandicapt.

Onder het motto: “Haar Voor Daar” zet Le Clou zich tijdens de receptie in voor dit goede doel. Tijdens de feestelijke receptie zijn er bijzondere activiteiten; een volledige metamorfose (makeup, haar en nagels), handige tips & trics van experts en een veiling van interessante kunstvoorwerpen. Vanzelfsprekend komen alle giften ten goede van het goede doel.

Op zaterdag 2 oktober 2010 vertrekken Heidy en G2D-er Patricia op eigen kosten(!) naar India om hoogstpersoonlijk de cheque te overhandigen aan de stichting “Welzijn Kinderen van Bal Anand”.

Stichting Madelief is een logeerhuis voor kinderen van 4 tot 16 jaar met een verstandelijke beperking en/of ontwikkelingsstoornis en eventueel ook voor kinderen die daarbij een stoornis binnen het autistisch spectrum hebben. Naast logeren is het ook mogelijk om uw kind een dag te laten spelen.
Vaak hebben deze kinderen weinig contact met leeftijdsgenoten buiten schooltijd.

De Stichting vindt het belangrijk dat de kinderen samen kunnen spelen en zo leren sociale contacten op te bouwen. Dit alles gebeurt dan binnen een leuke uitdagende omgeving.
Stichting Madelief is opgericht door ouders die zelf een dochter hebben met een verstandelijke beperking.
Zij hadden behoefte aan een gezellige speelgroep voor hun dochter waar ze met leeftijdsgenootjes om kon gaan, maar niet op zou gaan in de menigte. Vaak zijn opvanggelegenheden heel groot en is er geen tijd voor persoonlijke aandacht.
Bij Stichting Madelief staat ieder kind centraal doordat ze werken met kleine groepen die onder begeleiding staan.

G2D heeft een bijdrage gedaan ten bate van de nieuwe personenbus.

Het eerste project van de Got2Do Foundation was het bijeenbrengen van genoeg sponsorgelden voor het verkrijgen van een betrouwbare en degelijke 4x4 terreinwagen van het merk TOYOTA en deze te schenken aan het goede doel. Het LILIANE FONDS heeft het cadeau in ontvangst mogen nemen. Het Liliane Fonds is een gerenommeerd goed doel en heeft haar naam gevestigd in de Nederlandse maatschappij op een positieve, solide en professionele manier!
In 2005 vierde het Liliane Fonds haar 25-JARIG JUBILEUM.
Wij waren van mening dat een bijzonder geschenk dan zeker op z'n plaats was! Door sponsoring heeft de Got2Do Foundation een 4x4 terreinwagen kunnen aanschaffen en deze geheel geprepareerd voor de trip naar Afrika. De terreinwagen werd helemaal over land naar Afrika gebracht om hem daar officieel te overhandigen aan zuster Rosita Edina Kumapley van het Liliane Fonds zodat de auto meteen functioneel en actief kon worden ingezet en zuster Rosita haar belangrijke werk kan voortzetten! Ook aan media-aandacht ontbrak het niet.